Zo, daar ben ik dan maar weer. En om met de deur in huis te vallen: ik ben weer terug in Nederland! Dat zal geen grote verrassing meer zijn, want dat zal je inmiddels vast wel ergens meegekregen hebben. Niet dat ik denk dat ik zo populair ben, maar als je de moeite neemt om mijn reisupdates te lezen, dan zal je het vast wel weten. En daarnaast ben ik ook super populair natuurlijk. Nee, zonder gekkigheid: ik ga een andere keer schrijven over hoe het is om weer thuis te zijn. Voor nu staat er wat anders op het programma. Ik vloog in de vorige update namelijk van Bolivia naar Brazilië, en daar nu meer over, komt ie!
Want Brazilië, was daar niet al een reisupdate over geschreven? Dat klopt inderdaad. Samen met mijn goede vriend Patrick heb ik in oktober een maand door Brazilië gereisd. Dus waarom terug gaan? Nou allereerst: volgens mij kan je wel een jaar in Brazilië zijn en nog nieuwe plekken ontdekken, het land is namelijk echt groot, maar dat was het niet. Ik ging kerst vieren in Brazilië! Waarom dan in Brazilië? Ik heb namelijk een goede vriend gemaakt op mijn allereerste solo reis, genaamd Caio, en die komt uit Brazilië! Inderdaad, in de zomer van 2020 ben ik in m’n uppie met de trein door Italië gegaan. Dat had 2 redenen: ik wilde meer van mijn 2e land zien en ik wilde graag weten of ik het solo reizen leuk zou vinden. Twee vliegen in één klap: een korte solo reis door Italië! Het antwoord of ik het solo reizen leuk vond, kunnen jullie wel raden lijkt me 😉 En dat is mede door Caio zo. Als je iets nieuws uitprobeert is je 1e ervaring ontzettend belangrijk, en Caio is mijn allereerste reisvriend geworden 😊
Ik heb Caio leren kennen in Rome. Ik sliep die reis voor het eerst in een hostel en we sliepen in dezelfde kamer. Caio reisde met 2 andere vrienden en in de kamer van 4 was ik de andere persoon. Op een ochtend herkende Caio dat ik alleen aan het reizen was en vroeg of ik mee wilde gaan met hun. Ik ging mee, we hadden een hele leuke dag en Caio zou daarna alleen doorreizen naar Napoli. En wie zou er ook naar Napoli gaan zonder plan? Ik, inderdaad. We besloten dus om samen te reizen! Samen aten we vele, vele, vele pizza’s & gelato’s in Napoli, brachten we een bezoek aan Salento en de Amalfi kust, en bezochten we zelfs één van de mooiste eilanden van Italië: Capri. Maar we reisden niet alleen samen omdat we naar dezelfde plek gingen, het klikte ook erg goed tussen ons. Ik kan me nog herinneren dat we super interessante gesprekken hadden en regelmatig in een deuk lagen. Ik leerde Caio kennen als een hele chille, makkelijke jongen die overal voor open stond. Altijd positief en erg geïnteresseerd in van alles. Het was voor mij ook heel leuk om gesprekken te hebben over bijvoorbeeld Brazilië, een land dat voor mij toentertijd zó ver weg was en ik toen meer over leerde. Hoe grappig is het dan om daar nu samen af te spreken? Het leven kan snel gaan!
Oké, elkaar leren kennen in 2020 en dan nu ineens samen kerst vieren? Nee, in de afgelopen jaren hebben we elkaar nog een paar keer gezien. Dat komt omdat Caio momenteel in Parijs woont, wat gelukkig een stuk dichterbij is dan Brazilië. Ik ben dus ook een keer naar z’n verjaardag geweest en heb al z’n vrienden daar ontmoet. En bij onze reis door Italië zei Caio al meerdere malen: je moet écht naar Brazilië komen, dan gaan we samen reizen en laat ik je meer van m’n land zien! En die uitspraak was ik natuurlijk niet vergeten toen ik plannen maakte om door Latijns Amerika te reizen. Ik had Caio dus al laten weten dat ik een lange reis ging maken en hij zei al snel dat hij hoogstwaarschijnlijk met kerst in Brazilië bij z’n familie zou zijn. Als het voor mij uitkwam, was ik van harte welkom om samen kerst te komen vieren. Voor mij was het wel duidelijk: áls ik nog aan het reizen zou zijn, dan zou ik er wel voor zorgen dat ik in Brazilië ben. Zo’n unieke ervaring kan ik niet voorbij laten gaan, en zo geschiedde 😊
Terug naar de actualiteit. Ik vloog 2 weken voor kerst dus van Bolivia naar Brazilië, maar nog niet direct naar de familie van Caio. Ik ging terug naar Florianópolis, waar ik eerder met Patrick al geweest was. Waarom? Nou, ik wilde graag werken aan m’n Portugees, de hoofdtaal in Brazilië. Ik zou namelijk het allerliefst willen dat iedereen gewoon Portugees zou kunnen spreken, en niet hoefde te veranderen naar Engels voor mij. Dus hop, tijd voor maar weer een taalschool, nummer 3 van de reis! Terug de boeken in en terug om me weer onzeker te voelen in een vreemde taal. Maar uiteindelijk vind ik talen heel leuk (behalve betalen), en had ik daarnaast ook een goede reden om de taal te leren. Ik leefde op Floripa, zoals de locals het noemen, een heel fijn leven. M’n meeste dagen bestonden uit naar de sportschool gaan, lekker lunchen, huiswerk maken, en een 3 uur durende 1 op 1 les. Eigenlijk was ik niet meer aan het reizen maar een normaal bestaan aan het leven. Ook wel even lekker, ik was namelijk inmiddels alweer 10 maanden op pad. Daarnaast was Tadea, een Chileense vriendin die vrijwilligerswerk deed op het eiland & ik de vorige keer had leren kennen, ook nog op Floripa. Dus in m’n vrije tijd had ik ook nog eens iemand om wat leuks mee te doen! Zo zijn we in het weekend bijvoorbeeld lekker naar het strand geweest, iets waar Floripa bekend om staat. Ook was de zus van Caio toevallig samen met haar vriend op Floripa, een uitgelezen kans om alvast kennis te maken! Ik sprak af met Bianca & Iago en zo kon ik (in het Engels) stiekem al wat meer informatie krijgen over hoe kerst in Brazilië gevierd wordt. Ik vond het natuurlijk heel erg cool dat ik kerst mocht komen vieren bij de familie van Caio, en wilde dus wel mijn dankbaarheid tonen. Ik besloot wat presentjes mee te nemen en had hierbij gelukkig hulp van Tadea, die vloeiend Portugees sprak en daardoor lekker met de verkopers kon babbelen: muito obrigado! 😉
Toen was het tijd om richting Campinas, waar Caio z’n familie vandaan komt, te vliegen! Ik werd opgehaald van het vliegveld door Caio & Bruna, de oudste zus van Caio. Bij aankomst in het condominio gingen we gelijk met het hele gezin eten en ontmoette ik dus de ouders van Caio, wat super lieve mensen zijn. Misschien goed om uit te leggen wat een condominio is, hier heb je er in Brazilië namelijk best veel van. Het is eigenlijk een apart gelegen dorpje/woonwijk waar je niet zomaar binnenkomt, het is namelijk beveiligd. In de condominio heb je allerlei gezamenlijke faciliteiten, zoals ook het restaurant waar we nu aan het eten waren! We reden terug naar huis en daar leerde ik het laatste gezinslid kennen: Nala, de hond van het gezin!
De volgende dag was het dan zo ver, kerst! Dan zouden jullie natuurlijk denken, oh het moet de 25e geweest zijn. Fout! Kerst wordt in Brazilië gevierd op Kerstavond, de 24e dus. Overdag begonnen we met de voorbereidingen, de familie van Caio zou namelijk langs komen! Eenmaal gearriveerd gingen we eerst met z’n allen lekker aan het zwembad liggen, een hele surreële ervaring voor kerst. Tullio, de vader van Caio, had de gril aangezet en voorzag ons van heerlijke hapjes. Zoals een picanha, om je vingers bij af te likken. En uiteraard moest de gringo ook de lokale alcoholische versnaperingen proeven van iedereen! Het is lastig te omschrijven maar de sfeer was heel erg leuk en vrij, je kon zien dat iedereen zich oprecht thuis voelde, en dat gold ook voor mij. Uiteraard was mijn Portugees niet perfect, verre van, maar iedereen deed zo z’n best om me overal bij te betrekken. Het was echte Braziliaanse gezelligheid.
Na de zwembad activiteiten nam iedereen een douche, en bereidde zich voor op het avondprogramma. Dat bestond uit cadeaus geven, foto’s maken en avondeten om stipt 00:00. Ik kreeg zelfs de typisch Braziliaanse Havaiana’s! Nu was ik écht een local met m’n blonde haren erbij, muito legal 😉
De rest van de week leefden we een heel chill leven, zoals het ook hoort in de dagen tussen kerst en oud & nieuw. Caio & ik spraken regelmatig af met één van Caio’s vele vrienden voor bijvoorbeeld een ontbijt, lunch of diner. En los daarvan deden we ook veel leuke dingen met het gezin, zo zijn we met z’n allen een dagje naar Saõ Paulo geweest en zijn we ook naar Holambra geweest. Wat is dat? Nou, best gek. Maar op 30 minuten rijden van Campinas, zit dus een nagemaakt Nederlands dorp! Haha, wat zijn de kansen op dat nou? Echt volledig met tulpen, molens en klompen! Maar niet alleen dat, je kan er ook stroopwafels, vlaaien en krakelingen vinden! Dat is toch onvoorstelbaar eigenlijk? Maar ik vond het geweldig, want nu kon ik ook een stukje van mijn thuis delen met de familie van Caio.
Toen stond oud & nieuw alweer bijna voor de deur. Maar niet voordat we één van onze vrije dagen nog gebruikten om te gaan wild water raften! We reden samen met de ouders van Caio naar één van de bekendste plekken van Brazilië om dit te doen & hadden oprecht zoveel lol! We konden zelfs nog ziplinen en dat hebben we uiteraard niet nagelaten. Ik was volgens mij de enige gringo van de grote groep mensen! En toen was het alwaar oud & nieuw. In Brazilië zijn er een aantal tradities: je kleedt jezelf in wit, je draagt een nieuwe onderbroek (elke kleur staat voor een bepaalde wens voor het nieuwe jaar) & als je bij de zee bent spring je over precies 7 golven. Wij aten die avond samen met de ouders van Caio en vierden daar het 12 uur moment terwijl we al proostend naar het vuurwerk keken in de lucht en op de TV, waar de bekende livebeelden van Rio de Janeiro opstonden. Toen gingen we door naar vrienden van Caio waar we tot in de late uurtjes gebleven zijn, kortom: een perfecte afsluiting van een speciale week.
Ik schrijf in deze blog natuurlijk over de “speciale” dingen die we deden, zoals de dagjes uit. Maar voor mij waren de alledaagse dingen de échte speciale dingen. Wakker worden en ontbijten aan de ontbijttafel, boodschappen doen bij Oba, Mario Party spelen in de avond met de zussen van Caio, lopen met Nala, het waren de “normale” dingen waar ik zo’n behoefte aan had en ontzettend van genoot. En begrijp me niet verkeerd, dat neemt niks weg van alle échte speciale ervaringen die ik gehad heb. Het was zo ontzettend vet om kerst te vieren met de familie, dat ga ik nooit meer vergeten. Maar het was af en toe gewoon grappig: Caio, als de beste gastheer ooit, wilde natuurlijk dat ik een goede tijd had en probeerde leuke dingen voor ons te bedenken. En ik zei altijd: als je dat leuk vindt om te doen, dan doe ik het graag, maar voor mij kunnen we oprecht niks doen en ik heb de beste dag.
En misschien is dat ook wel het beste voorbeeld geweest om mijn tijd bij Caio’s familie te typeren. Ik was al ruim 10 maanden aan het reizen en het waren de feestdagen, wat wil je dan nog meer dan je ergens thuis voelen, bij een warme familie? Ik had die behoefte echt ontzettend en ben ook heel dankbaar dat ik dat heb mogen ervaren bij de familie van Caio. Het was zo leuk en fijn om onderdeel te zijn van een gezinsdynamiek, en het is zeker niet vanzelfsprekend dat ieder gezin maar even een toch voor hun onbekende jongen in huis neemt, en ook nog de belangrijkste dagen van het jaar mee laat vieren. Daarom ben ik daar oprecht heel erg dankbaar voor, iets wat ik nooit in m’n leven zal vergeten. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe lief iedereen geweest is die ik ontmoet heb, ik denk dat Caio een mooie groep mensen om zich heen heeft verzameld, petje af 😊
Ik vertrok vanuit São Paulo naar m’n volgende bestemming, en Caio & ik sloten dus nog af met een dagje daar. Ik bedankte Caio en we namen afscheid, maar in de wetenschap dat dit niet de laatste keer zou zijn dat ik Caio zou zien op mijn reis. Maar, zoals jullie inmiddels weten, daarover een andere keer meer! Voor nu een hele dikke knuffel, en mocht ik je nog niet gezien hebben in Nederland, hopelijk tot (fysiek) snel!