Reisupdate #37 – ¡Argentina y Uruguay!

Zo, daar zijn we maar weer. Toch alweer veel te lang geleden, waar dit stukje over gaat kan je natuurlijk al aan de titel zien, en dat heeft zich afgespeeld in de eerste 2 weken van november. Waarom heeft het dan zolang geduurd voordat ik erover schrijf? Dat is een goede vraag. Een vraag die ik mezelf ook gesteld heb. Het antwoord dat ik mezelf heb verteld is dat het een mix is geweest van de weken verwerken & niet willen toegeven dat het voorbij was. Ik kan heel popie jopie zeggen dat ik deze stukjes schrijf voor jullie, maar uiteindelijk doe ik het voor mezelf. Het is een stukje afsluiting van wat ik allemaal gedaan heb, en daarnaast ook een manier hoe ik m’n ervaringen wil herinneren. Onderaan de streep betekent dit: we hebben in 2 weken heel veel gedaan, en het was heel leuk. Alleen maar goede dingen dus. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat het voorbij is dus laat ik er dan toch maar mee beginnen over te schrijven 😉

We, inderdaad. Want ik ben deze weken niet alleen geweest. Mijn goede vriend Max had de moeite genomen om over te vliegen naar Buenos Aires. En ondanks dat de meeste lezers Max waarschijnlijk wel kennen, verdient hij net als Patrick een waardige introductie. Ik ken Max als een enthousiaste, goedlachse jongen met het hart op de goede plek. Vaak heel erg druk met z’n werk als fysiotherapeut, maar iemand die altijd tijd voor je maakt. En zo ook nu weer. Iemand die niet alleen zegt dat hij je komt opzoeken toen ik hem vertelde over m’n reis, maar iemand die het ook écht doet. Eerder dit jaar was hij al alleen naar Japan geweest, en dit werd z’n eerste keer in Zuid-Amerika. Toch wat spannender, maar gelukkig met inmiddels een ervaringsdeskundige in ondergetekende aan z’n zijde. Max & ik delen meerdere interesses in het leven, en de 2 grootste daarvan zijn voetbal & humor. Laat die dingen nou net de hele tijd teruggekomen zijn in deze weken… 😊

Zoals gezegd, Buenos Aires was het beginstation van deze 2 weken. Daar stond ik dan in de toch vroege morgen op het vliegveld, te wachten tot Max door de deuren zou lopen. Het was een directe vlucht vanuit Amsterdam en ik had in tijden niet meer zoveel Nederlanders gezien. Uiteindelijk kwam m’n grote vriend dan ook. En wat viel me op? Hij was afgevallen én gegroeid. Dat afvallen was wel logisch: Max was de afgelopen flink aan het trainen gegaan met z’n nieuwe hobby hyrox. Maar dat groeien, kan dat nog op je 29e? (ik mats je ff een jaartje hoor chef 😉 ). Enfin, misschien moest ik de ochtend nog uit m’n ogen wrijven. Ik kreeg hierbij hulp van de pepernoten die Max mee had genomen, toch lekker om weer iets uit je eigen land te proeven.

Koffietje op het vliegveld, bijpraten, richting de Airbnb & we konden dan toch écht gaan beginnen, en wat hadden we er zin in! Buenos Aires is een heerlijke stad en het weer was idem dito. De stad is toch een vreemde eend (kwek kwek) in Zuid-Amerika omdat het zo Europees lijkt. De architectuur, maar ook de locals. Wij vonden het zelf veel op Madrid lijken (¡puta real!). We verkenden de stad en genoten ondertussen van de rijke Argentijnse keuken. Want we waren onderhand veranderd in choripan, zoveel hebben we ervan gegeten. Een worst op een broodje met chimichuri saus die op elke straathoek verkocht wordt. M’n omschrijving doet dit heerlijke gerecht écht tekort. Daarnaast hebben we ook genoten van de empanada’s, milanesa’s en uiteraard hét beste vlees ter wereld wat we konden eten bij restaurant Don Julio. We leerden ook nog van alles over de traditionele asado’s (barbecues) bij een asado workshop. Dit was zowel leerzaam als ongelofelijk lekker, en de wijntjes die we erbij kregen gingen er ook wel in (wijnot?).

Maar zoals gezegd, voetbal zou toch wel het grootste thema worden van onze reis. Het eerste weekend zijn we dan ook naar 2 wedstrijden gegaan. De eerste was een thuiswedstrijd van San Lorenzo. Met name Max keek hier erg naar uit want die was na het zien van een aantal filmpjes van de supporters van te voren al verliefd geworden op de club. En nadat we er geweest waren begreep ik wel waarom. De fans verzamelen zich met z’n allen onder het stadion voorafgaand aan de wedstrijd en met trommels en al werd de sfeer er goed ingebracht. Max en ik keken elkaar aan, voelde het kippenvel over ons lichaam gaan en moesten elkaar er regelmatig aan herinneren dat we er écht waren. Los van het feit dat er tijdens de wedstrijd nog een gozer vol op z’n bek werd geslagen en vervolgens achterna gezeten door een hele tribune (geen flauw idee waarom, misschien iets gedaan met iemand z’n partner), was het een hele goede ervaring. Gelukkig kon Max snel rennen en schudde hij ze uiteindelijk af 😉

De tweede wedstrijd was van River Plate, één van de grootste clubs van het continent toch wel. Met een stadion waar 85.000 mensen in kunnen ook het grootste stadion van Latijns Amerika! Ik ben ook in het 2^e en 3^e grootste stadion geweest deze reis, iemand een gok doen welke dat zijn? Winnaar krijgt een sticker! Een avondwedstrijd en we konden er lopend heen, helemaal top. Het was het einde van het weekend en we hadden veel gedaan, dus hadden allebei niet meer de meeste energie. Gelukkig konden we zitten. De spelersopkomst zorgde er ook voor dat we wakker waren, want wat een geluid was dat met al het vuurwerk. De wedstrijd zelf ging minder voor River Plate: 0-1 achter & het bekende “jugadores ,la concha de su madre” werd ingezet richting de eigen spelers (je mag zelf googlen wat het betekent). Met name spits Miguel Borja kreeg het te verduren, bij elk balcontact volgde gefluit vanuit het stadion (en met name van een 10 jarig jochie achter ons). Maar dan… 90+5 en een penalty voor River! Wie staat achter de bal? Miquel Borja! Tijd om de monden te snoeren. Aanloop en… de keeper pakt ‘m! Scheids fluit af, 0-1 verloren. En Miguel Borja? Die betaalt voortaan dubbel voor z’n biertjes in het café 😉

We pakten vervolgens de boot naar Montevideo, de hoofdstad van Uruguay. Want binnen 2 uur zet je voet aan Uruguayaans land. Wat een verschil met Buenos Aires was dat, en dan met name het gebrek aan toerisme. We konden rustig door de stad lopen en zagen nog heel toevallig de wisseling van de wacht (gebeurt maar 1x in de zoveel weken, maar ze hadden op ons gewacht, heel lief). Wat tijd om even bij te komen van ons drukke weekend. Maar we zouden onszelf niet zijn als we toch nog iets voetbal gerelateerd zouden proberen. Op naar het stadion van Nacional dus, waar één van mijn favoriete spelers, Luís Suárez, vandaan komt. Stadion bezoeken en shirtje scoren, lekker hoor. We sloten af met een maté workshop bij iemand thuis. Dat was heel knus en oprecht heel leuk. Maté is een soort thee die heel populair is in Zuid-Amerika (met name in Argentinië, Uruguay & Paraguay), iedereen loopt ermee over straat en net als de asado’s staat het voor een groot cultureel aspect. En wij weten nu hoe we het kunnen bereiden! De hele workshop volgden we in het Spaans, want zo goed was ons Spaans. Max heeft het zichzelf geleerd door verslaafd te raken aan Duolingo en aan reisjes naar Atletico Madrid, en ik heb het uiteraard op deze reis geleerd. We kregen deze weken vaak complimenten en de meeste mensen dachten dat we in Argentinië woonden. Toch leuk.

Dan terug naar Buenos Aires, en niet zomaar. Nee, dit weekend ging in het teken staan van dé voetbalwedstrijden der voetbalwedstrijden. Iedereen die ook maar een iets van voetbal afweet, weet waar ik het nu over heb: Boca Juniors – River Plate. De wedstrijd die op iedereen z’n bucketlist op nummer 1 staat. En wij gingen erheen. Ja, wij gingen erheen. Jullie willen niet weten hoe vaak we dit tegen elkaar gezegd hebben. Alles wat ik erover schrijf gaat de ervaring tekort doen. Want man, ik besef nog steeds niet helemaal wat voor gevoelens er die dag door me heen zijn gegaan. Het was zó ongelofelijk vet. En om dit te delen met een goede vriend maakte het nog bijzonder. We gaan dit nooit meer vergeten.
Gekleed in onze retro Boca shirts, vertrokken we vroeg naar de wijk La Boca waar de wedstrijd gespeeld ging worden. Het was misschien 4-5 uur voor de wedstrijd maar de straten liepen al vol. Vuurwerk, getrommel, gezang, het was niet normaal. En we moeten eerlijk zijn, in het begin is het toch even aftasten: hoe gaat de sfeer zijn? Is het veilig? Iedereen aan de fernet cola (de baco van de lage landen) in de ochtend, dus af en toe toch maar even opletten op gekkigheid. Maar het was zeker veilig. We verkenden de straten, maar hadden nog een belangrijke taak: onze tickets ophalen. En dat is toch een spannend moment. We moesten contact betalen, en dat loopt toch net wat minder lekker rond kan ik je vertellen haha! Maar eind goed al goed, we kregen onze kaarten en de man vertelde ons nog dat we geluk hadden want we hadden goede plaatsen. Kaartjes binnen, en nu konden we dus écht genieten. Opgaan in het feestgedrang: springen, dansen, zingen, we gedroegen ons als locals. En toen maar naar binnen. Het kaartje werkte en we waren er dus écht bij. We konden het niet laten om elkaar een goede knuffel te geven. We hadden staanplekken gekregen aan de lange zijde en stonden dicht bij het veld. En wat schrijf je dan over de wedstrijd? Ik bedoel, de opkomst alléén al was genoeg reden om hiernaartoe te gaan. Zoiets heb ik nog nooit gezien. Maar dan, de wedstrijd begon. 0-0 en we hadden elkaar al aangetikt. Zou toch wel een beetje jammer zijn als ze niet scoren. Boca speelde namelijk “onze” kant op. Blessuretijd 1^e helft. En je raadt het al. Want het moest zo zijn. Exequiel Zeballos schoot vanaf de 16, keeper hield de bal in 1^e instantie nog tegen, maar Zeballos liep door en tikte de rebound binnen: 1-0! En het stadion ontplofte. Ik ben in mijn leven nog nooit door zoveel mensen in 30 seconde geknuffeld en gekust. Ik kan niet eens omschrijven wat er door ons heenging, wat een totale chaos. Deze mensen leven écht voor het voetbal. De wedstrijd eindigde uiteindelijk in een 2-0 overwinning en dat is natuurlijk hét ideale scenario als je naar zo’n pot gaat. De mensen waren blij, wij waren blij en dat ging na de wedstrijd nog uren door buiten het stadion. Wat kan een mens gelukkig worden van voetbal.

De reis zat er nog niet op en we hadden nog wat anders moois in het vooruitzicht. We vlogen naar Mendoza, gelegen aan de westkant van Argentinië, dicht tegen Chili aan. Deze regio staat bekend om de wijn, en laat Max daar net gek van zijn. We bezochten een wijngaard van een wijn die Max in Madrid aanbevolen kreeg en gedronken had, en dat was toch wel een cirkeltje rond moment voor hem. De sommelier die ons rondleidde was van onze leeftijd en dat veranderde deze tour ineens in een melige bedoeling met veel slechte grappen. We kregen ook nog wat extra wijn ingeschonken en dat deed het niveau van de grappen niet doen stijgen. Een hele leuke ervaring weer.

We namen iets meer tijd en rust in Mendoza want de wedstrijd zat echt nog in ons lichaam. We hadden gewoon bijna 24 uur adrenaline door ons lichaam gepompt gekregen. Daarom besloten we naar hot springs te gaan, aangeraden door onze beste Uber chauffeur van die reis. Even lekker chillen en bijkomen. En dit werd een hele leuke ervaring. Er waren namelijk bijna alleen maar locals, en dan vallen 2 gringo’s toch wel op. Met name voor een groepje van zo’n 15 kinderen, die vonden ons maar al te interessant. Ze kwamen bij ons zitten maar durfden ons niet aan te spreken. Zij wisten niet dat we Spaans spraken dus we konden onze lach al bijna niet inhouden. Uiteindelijk was hier ook het al oude gezegde van toepassing: als er één schaap over de dam is, volgen er meer. Iemand durfde ons aan te spreken en het gekwakel kon beginnen! Ze vroegen ons de oren van de kop maar het was heel leuk, ze waren zo nieuwsgierig. Uiteraard konden we het niet laten om ze een beetje voor de gek te houden. Zo maakte ik wat Chinese geluiden en vertelden we ze dat ik vloeiend in Chinees was, en Max deed hetzelfde in het Japans. We gaven de kids nog een box toen we weggingen en zo hadden we onverwachte vrienden gemaakt die dag.

Toen was het einde van de reis toch nabij. We vlogen terug naar Buenos Aires, hadden nog één laatste diner in een mooi restaurant en moesten die ochtend daarna afscheid nemen. We kochten nog gepersonaliseerde maté bekers (Maxito & Jarito), die Maxito mee terug zou nemen. Het afscheid nemen was lastig, zoals ik in het begin schreef hadden we echt een leuke tijd gehad. We hebben herinneringen gemaakt voor het leven, dat is zeker. En in Nederland gaan we daar lekker op terugkijken onder het genot van een maté en een fernet cola (of meerdere 😉). Anyway, dank voor het lezen & tot de volgende. Een dikke knuffel!