Zo, daar zijn we maar weer! Altijd goed om even een beeld te schetsen van waar ik ben: momenteel zit ik op Buenos Aires airport te wachten op m’n vlucht. Dat sluit natuurlijk goed aan op m’n vorige reisupdate waar ik afsloot in Buenos Aires, maar dat is alweer zo’n 3 maanden geleden. We hadden vorige keer al vastgesteld dat ik achter liep met m’n reisupdates maar dan heb je nu ook even een beeld hoe ver dat is. 3 maanden geleden vloog ik dus van Buenos Aires naar Asuncion, en ik durf te wedden dat als je de titel niet had gelezen, je geen idee had in welk land dat lag. En dat is geen schande hoor, ik kende tot dan toe bijna niemand die er geweest was. Maar dat is nou precies wat reizen leuk maakt: nieuwe plekken ontdekken! 😊
Asuncion, in Paraguay dus. Een land dat menig backpacker overslaat. Maar ik had geluk, want ik zou niet alleen zijn. Ik heb deze 4 weken samen met Grace gereisd! Bij de oplettende vaste lezer moet er nu een belletje gaan rinkelen. Ik heb Grace namelijk ontmoet in Peru op één van m’n hikes. We hadden toen beide al interesse om naar Paraguay te gaan en wisten ook dat het een niet drukbezocht land was. Samen reizen zou dus een mooie uitkomst kunnen bieden. En zo geschiedde: we konden het zo plannen dat het voor beide planningen goed uitkwam! En dat is een goede beslissing geweest, maar daar later meer over.
Eerst goed om Grace kort te (her)introduceren: Grace is een Kiwi en dat betekent dat ze uit Nieuw-Zeeland komt! Ik heb Grace leren kennen als één van de grappigste personen die ik ken, qua humor matchen we heel erg. Grace heeft mij leren kennen als een persoon die hanengeluiden nadoet, dus door opnieuw met mij af te spreken kunnen we ook concluderen dat er een steekje loszit bij Grace. Nee grapje natuurlijk. Daarnaast is Grace erg positief, zelfstandig en super behulpzaam. Kortom, een fijn persoon om mee te reizen. Toen ik Grace leerde kennen in Peru was ze ongeveer 1 maand aan het reizen, en inmiddels dus langer. In de tussentijd had ze veel tijd besteed in het zuiden van Colombia en vloog ze vanuit daar (met heel veel overstappen) richting Asuncion, waar ik haar opwachtte op het vliegveld.
Asuncion, de hoofdstad van Paraguay. In bijna alle hoofdsteden waar ik op m’n reizen ben geweest is het chaotisch. Niet in Asuncion. Daar kwamen we wel achter toen we een walking tour deden, een activiteit die ik graag doe als ik net ben aangekomen in een nieuw land. Je leert vaak veel over de historie vanuit een local perspectief en krijgt daarnaast ook goede tips voor restaurants en musea. Normaal zijn er bij walking tours minimaal wel 4 andere gasten, en vaak meer. Niet in Asuncion. De walking tour werd een privé tour, we waren namelijk de enigen. Oók was de walking tour in het Spaans, want met het lage toerisme is er natuurlijk weinig reden om Engels te leren voor de locals. Zoals jullie wel weten is mijn Spaans inmiddels meer dan prima, vooral verstaan gaat vaak zonder moeite. Maar ook Grace kan prima Spaans! Daar kwam ik een keer achter in Peru nadat ze me verteld had dat ze nauwelijks Spaans sprak. Toen bestelde ze ineens moeiteloos in het Spaans en kwam ik erachter dat Grace iemand is die niet graag opschept over haarzelf. Ze was nog wel aan het leren dus het reizen in Paraguay en Bolivia was helemaal top voor haar. Terug naar de walking tour. Hoe rustig het momenteel is in Asuncion, zo rustig is het niet altijd geweest. Paraguay is een land dat meerdere burgeroorlogen gekend heeft. En het bewijs daarvoor kon je vinden in de lantaarnpalen: die zaten namelijk vol met kogelgaten, best indrukwekkend. We probeerden nog het traditionele Paraguayaanse ontbijt: chipá met cocido (een kaasachtig koekje met een zoete thee) en bedankten vervolgens onze vriendelijke toergids van harte.
Naast lekker te eten was er verder niet heel veel meer te doen in Asuncion en dat was ook prima. Ik kwam net van 2 drukke weken met Max, en Grace had hiervoor een aantal weken in een hostel in Colombia gewerkt. Dus we vonden het allebei wel chill om gas terug te nemen. We vertrokken naar Encarnación en kwamen erachter dat we mogelijk oprecht de enige toeristen in het land waren. Tijd om maar naar een toeristische plek te gaan dan, en Ciudad del Este zou dat moeten zijn. Dit ligt namelijk dichtbij de Iguacu watervallen en die zijn wereldberoemd. Ciudad del Este ligt tegen Brazilië en Argentinië aan. In 2 van deze 3 landen liggen de watervallen, en jij kan wel raden in welk land ze níét liggen: Paraguay. Ik zou ook burgeroorlogen starten als ik er zou wonen denk ik. We verbleven dus in Ciudad del Este, brachten nog een bezoek aan de Monday watervallen (ook geopend op dinsdag t/m zondag), die wél in Paraguay liggen (en waar misschien 30 mensen waren die dag?). Ten opzichte van de Iguacu watervallen: daar waren wel duizenden mensen. We gingen die dag dus lopend de grens over met Brazilië, en waren van plan om de Braziliaanse kant van de watervallen te bezoeken. Alleen stapten we in de verkeerde bus en stonden we ineens op de grens met Argentinië. Voor Grace, die over het algemeen heel sloom reist (ik bedoel: 5 weken in Colombia geweest en alleen het zuiden gezien?), toch wel een klein hoogtepuntje: bijna 3 landen op 1 dag. Maar we besloten terug te keren en het originele plan te volgen. De watervallen waren enorm en de mensenmassa was dat idem dito. Een groot verschil ten opzichte van het rustige Paraguay, maar wel een geslaagde dag 😊
Toen was het tijd om Paraguay alweer gedag te zeggen, een lange reis naar Bolivia stond op ons te wachten. We namen in de ochtend de bus terug naar Asuncion en zouden vanuit daar in de avond vertrekken naar Bolivia. Een busrit die ongeveer 20 uur zou duren, en dat was alleen de 2e bus. De totale reistijd vanuit Ciudad del Este ga ik om een depressie te voorkomen niet eens uitrekenen. Maar we konden Paraguay niet verlaten zonder tereré gedronken te hebben. Weten jullie nog dat ik schreef over maté, een thee die populair is in deze landen? Tereré is dezelfde thee maar dan koud, een soort ice tea dus! Omdat Paraguay een warm land is, hebben ze liever een koele drank. We vonden een vrouw op het busstation van Asuncion die dit verkocht en als echte locals wachtten we al tereré drinkend op onze bus. Inburgergering geslaagd als je het mij vraagt!
Via Santa Cruz de la Sierra kwamen we uiteindelijk aan in Sucre en merkten we gelijk 1 ding: de hoogte. Dat deed ons weer denken aan Peru. Elke plek die op de planning stond in Bolivia zou steeds hoger liggen, met La Paz dat op 3.600 meter ligt als toetje. En dit was de 1e keer dat het me nauwelijks gelukt is om écht te wennen aan de hoogte. Aan het einde van onze tijd in Bolivia was ik nog steeds kortademig, maar goed, ik kom ook uit Nederland dat onder de zeespiegel ligt, dus wat had ik dan verwacht? 😉
In Sucre, wat letterlijk suiker betekent, zagen we voor het eerst weer mensen met grote rugtassen lopen. Wie waren dat toch? Ah ja, zo zagen andere backpackers er uit. We zouden het bijna vergeten. De busrit naar Sucre was trouwens de ergste busrit die we hebben gehad, en niet eens zozeer door de route of de chauffeur. Meerdere passagiers kregen ruzie, iemand zou wat gestolen hebben en een hele groep jongens bleef maar schreeuwen naar de vrouw die hier boos om werd. Het was enerverend laten we maar zeggen. Maar Sucre was een mooie stad waar genoeg te doen was. Zo hebben we bijvoorbeeld de best bewaarde dinosauriërs voetafdrukken ter wereld bezocht. Deze zijn op een tektonische plaat gezet, daardoor omhoog geduwd en daardoor heel goed bewaard gebleven. En we vonden zelfs een café dat bitterballen en kaassoufflés had! Het is grappig want Grace is nog nooit in Nederland geweest maar heeft al veel Nederlandse indrukken opgedaan, en kent zelfs meerdere woorden en gezegdes. En nu dus ook bitterballen en kaassoufflés. De volgende stap wordt zonder handen fietsen, maar laten we dat maar niet doen voordat het eindigt in zonder tanden fietsen 😉
Vanuit Sucre gingen we door naar Uyuni, en deze plek staat bekend om 1 ding: de zoutvlaktes. Toch het omgekeerde van het zoete Sucre 😉. Goede balans hebben ze in Bolivia. We boekten een tour om de zoutvlaktes te verkennen en hadden er veel zin in. Het is grappig want ik boekte eigenlijk bijna alles voor ons, maar Grace nam initiatief om dit te boeken en had gelijk de jackpot gewonnen. Deze tour was namelijk by far het hoogtepunt van onze tijd samen, één van de beste reisdagen die ik heb gehad zelfs. Ik ben dus duidelijk meer van de kwantiteit en Grace van de kwaliteit. Nee, we hadden geluk want we waren de enigen die de tour geboekt hadden voor die dag. Onze toergids, Roberto, had Grace daarover geïnformeerd en zou hem normaal gesproken cancelen bij te weinig mensen. Echter klikte hij met Grace en wilde hij wel voor ons (lees: voor haar) de toer alsnog geven voor ons privé. Hij had wat nieuwe ideeën voor z’n toerbedrijf en vroeg dan of het goed was dat hij ons als proefkonijnen gebruikte, en uiteraard vonden we dat goed. Zoals wel vaker is het onmogelijk om op te schrijven waarom het zo’n hoogtepunt was maar naast dat Roberto ons een privétour gaf, was hij ook nog eens fotograaf en hebben we dus honderden foto’s om te laten zien waarom het zo’n hoogtepunt was. Een foto zegt uiteindelijk meer dan duizend woorden, toch?
Nee maar om toch een paar woorden eraan te wijden: Roberto nam ons mee in zijn jeep en vertelde ons op een gegeven moment om een blinddoek om te doen. Als een Boliviaan dat tegen je zegt moet je normaal heel bang worden, maar gelukkig niet nu. We hadden bijna de zoutvlaktes bereikt en hij wilde ons een unieke eerste ervaring geven. Op een gegeven moment waren we er en vroeg hij ons ook om onze schoenen uit te doen. Hij begeleidde ons uit de jeep en daar stonden we dan geblinddoekt, op blote voeten. 3, 2, 1… en blinddoek af. Wauw! Dit was bizar. We hadden misschien een uur in de auto gezeten maar blijkbaar waren we naar een nieuwe planeet afgereisd. Het was echt niet normaal. Uiteraard likten we het zout even om te checken of het wel echt was, maar dat was zeker zo. Vervolgens reden we naar een gat dat bijna niemand kende. Trouwens, misschien goed om een perspectief te schetsen: de zoutvlaktes zijn ongeveer 8 keer zo groot dan Londen. En dit gat was 1 bij 1. En er zijn geen borden, alles is wit, enfin, normaal gesproken is het makkelijker om het gat te vinden laten we maar zeggen 😉. Door autobanden die waren neergelegd hadden we toch wat aanwijzingen en vonden we het uiteindelijk toch. Hier konden we in gaan zitten. Nou succes, Grace eerst en daarna ik. Zo’n abnormale ervaring. Er zit uiteraard zoveel zout in dat je gewoon omhoog gedrukt wordt. Ik probeerde nog naar beneden te gaan maar no way José. Heel vet. Uiteindelijk moest het hoogtepunt nog komen, en dat was de zonsondergang. Ja, het enige wat ik kan omschrijven: alle omstandigheden waren blijkbaar perfect. Roberto had in tijden niet meer zo’n mooie zonsondergang gezien zei die. Hij bracht ons naar een plek waar een laagje water lag (waardoor de lucht weerspiegelde in het water), het aantal wolken was perfect, en we waren de enigen. Het was oprecht magisch. Ja, hiervoor moeten de foto’s echt voor zich spreken. We reden uiteindelijk weer terug onder een sterrenhemel en een volle maan en konden niet anders dan Roberto uitgebreid bedanken voor deze unieke ervaring. Grace mag vaker dingen boeken.
De volgende stop was de laatste stop voor ons samen: La Paz (de vrede). We gingen er met grootse plannen heen: we wilden een 6.000 meter hoge berg beklimmen. We checkten bij elkaar in of we het allebei nog wilden en kwamen tot de conclusie: we wilden het allebei niet meer, haha! Zoals ik in het begin schreef: we hadden nog steeds moeite met de hoogte en dat hadden we niet verwacht. We deden La Paz eer aan en spendeerden er wat vreedzamere dagen. We verkenden de stad en dit was oprecht heel cool: La Paz heeft een super groot kabelbaan netwerk wat alles verbind, dat had ik nog nooit gezien. De kabelbaan is daar gewoon het openbare vervoer. Stel je voor, een grote stad met enorm hoogteverschil en dan overal kabelbanen, het was een heel futuristisch beeld. We gingen nog wel op een hike en waanden ons weer in een grote rust, we kwamen niemand tegen! Ik ging daarnaast nog naar een voetbalwedstrijd (duh) tussen de nummer 1 en 2 van het land: The Strongest tegen Always Ready. Je kan zeggen wat je wil, maar Latijns-Amerika doet plaatsnamen en clubnamen veel beter dan Nederland. Always Ready liet zien waarom ze zo heten en stond bij rust 0-3 voor. De supporters van The Strongest lieten hun onvrede blijken door allerlei dingen naar de spelers te gooien (en die supporters kunnen uiteraard ver gooien). Het hielp want The Strongest kwam terug tot 2-3 maar daar bleef het helaas bij. Vanaf nu heten ze: Almost The Strongest 😉
Nog een kleine side note waar ik iets over wil schrijven. Gedurende de weken in Paraguay & Bolivia zijn er namelijk door 2 personen mooie prestaties behaald. Allereerst heeft mijn goede vriend Carlo z’n PhD gehaald, iets waar ik ontzettend trots op ben. Carlo & ik hebben oneindig veel gesprekken gevoerd vanaf de 1e interesse om mogelijk een PhD te doen, tot helemaal van het behalen ervan. Het was daarom extra balen dat ik er niet bij kon zijn, maar gelukkig kon ik het virtueel volgen. De mooie speeches die naast de knappe prestatie, ook over de persoonlijkheid van Carlo gingen, gaven me zeker kippenvel. Petje af chef!
Daarnaast heeft het broertje van Grace, James, zijn debuut voor het nationale hockeyteam van Nieuw-Zeeland gemaakt op een toernooi in Maleisië. Hij ging mee op de reservelijst en kwam thuis als international met zelfs goals en assists op z’n naam! Voor mij was het heel mooi om te zien hoe de grote zussen trots van Grace eruit zag. Dit jaar word het WK in Nederland & België gespeeld en er is best een kans dat ik dan een wedstrijdje van Nieuw-Zeeland zal proberen mee te pakken!
En dan was er alweer een eind gekomen aan 4 weken samen reizen, en zoals gewoonlijk waren die voorbij gevlogen. Grace zou in Bolivia blijven, wachtend tot haar moeder zou arriveren met wie ze samen ging reizen (heel cool). En ik ging (terug) richting Brazilië en had vooral zin om de hoogte te verlaten. Maar over de reden waarom ik terug ging en mijn tijd daar, later meer in de volgende update. Voor nu een grote knuffel en tot snel (zeer snel…), doei!